محمد فاسونکی ۰۱

این اثر تقابل پویای آشوب و زایش را در قالبی اکسپرسیو به تصویر می‌کشد. توده‌ درخشان نارنجی در بخش فوقانی، به‌مثابه کانونی از انرژی و حیات، از میان لایه‌های متراکم رنگی سربرآورده است. خطوط و جریان‌های آزاد سبز و سیاه، مفاهیمی چون رشد، فرسایش و دگردیسی را تداعی می‌کنند. اثر با تمرکز بر بیان عاطفی و ناخودآگاه، فضایی می‌آفریند که در آن نظم و بی‌نظمی در تعادلی ظریف و معنادار همزیستی دارند.