نیکزاد نجومی ۰۱

این اثر با بهره‌گیری از پیکره‌های انسانی و بستر روزنامه، به رابطه میان بدن، رسانه و حافظه جمعی می‌پردازد. هم‌پوشانی فرم‌های شفاف و رنگی، مرز میان حضور و غیاب را مخدوش کرده و تصویری از هویت‌های متزلزل در فضای معاصر ارائه می‌دهد. روزنامه نه صرفاً یک زمینه بصری، بلکه عنصری مفهومی است که به گردش اطلاعات، روایت‌های قدرت و فراموشی تاریخی اشاره دارد.